Pieter Omtzigt dacht: “Oh shit, ik ben nauwelijks nog relevant, snel, laat ik wat ideologische kutvriendjes verzamelen en trans kinderen kapot haten en hun zorg voor de tigduizendste keer in het verdachtenbankje duwen!”
Trouw vond dat dat geluid al te lang niet meer te horen was geweest en plaatste op 25 juni 2026 dit walgelijke opiniestuk van een groep gender-kritisch fascisten, waaronder dus de compleet mislukte christo-fascist Pieter Omtzigt, van de voormalige politieke partij NSC, die politieke zelfmoord pleegde door geen enkel principe te hebben.
Het artikel uit dezelfde beschuldigingen als Lodewijk Smeehuizen, wiens beschuldigingen herhaalt werden door de christo-fascisten van de SGP en ChristenUnie. Ik zou hier willen zeggen dat deze extreem-conservatieve sukkels (want dat zijn deze mensen stuk voor stuk) paniekvoetbal spelen omdat ze echt wel weten dat De Gezondheidsraad absoluut NIET aan hun kant staat.
Helaas ben ik daar door de antwoorden van VWS-minister Sophie Hermans over anti-trans activist Lodewijk Smeehuijzen inzake De Gezondheidsraad niet zo zeker van.
Als in dit artikel achter een link iets tussen haakjes staat, dan is dat een waarschuwing dat de link je leidt naar een anti-trans bron. Ik probeer altijd zoveel mogelijk te voorkomen dat deze sites onbewust bezocht worden. Zo kun je zelf de afweging maken of je ze wilt bezoeken. Links zonder haakjes, verwijzen naar neutrale bronnen zoals transgendermap, of de website van de Tweede Kamer, voor Kamerstukken.
De ondertekenaars
Laten we allereerst even kijken wie de mensen zijn die dit stuk steunen/onderschrijven:
- Ruben Buijs, arts, klinisch patholoog
- Geert-Jan Edelenbosch, publicist, voormalig coördinator jongeren- en onderwijsprogramma bij COC Nederland
- Armand Girbes, internist-intensivist, klinisch farmacoloog, voormalig hoofd IC VUmc en emeritus hoogleraar intensivecaregeneeskunde
- Marieke Hoogwout, schrijver, redacteur bij Vrij Links
- Hacsi Horváth, klinisch epidemioloog, expert in systematische reviews en ervaringsdeskundige na het stoppen van een transitie
- Maureen Horváth, medisch bioloog
- Hanneke Kouwenberg, arts, radioloog
- Pieter Omtzigt, econometrist, voormalig Tweede Kamerlid
- Marieke den Ouden, psycholoog, bioloog
- Roelien den Ouden, GZ-psycholoog, orthopedagoog
- Dorine Sellenraad, klinisch psycholoog, psychotherapeut, voormalig medewerker genderkliniek VUmc
3 Medici, waarvan geen enkele endocrinoloog. Zelfs het aantal mensen dat trans kinderen behandelde is nagenoeg 0. Dorine Sellenraad heeft immers geen verstand van de endocrinologische kant van deze zorg: ze verwees alleen. Voor de volledigheid een korte uiteenzetting over de namen en waarom je hen totaal niet serieus zou moeten nemen (en even voor de redacteuren bij Trouw: jullie dus ook niet verdomme!!!)
Ruben Buijs
In “Gender Rebels” van gender-kritisch fasciste Sybilla Claus schrijft hij als man (terwijl het boek over “moedige meiden en vrouwen” zou moeten gaan…) een passage. Slutshamed daarin vrouwen en claimt dat zij op enig moment gelijk zijn geweest voor de wet en dat trans mensen/gender ideologie dat ongedaan hebben gemaakt.
Is geen endocrinoloog, maar denkt toch dat hij over endocriene zorg inzake GnRHa’s (puberteitsremmers) mag spreken. Claimt dat deze verstrekt worden alsof het snoep is. Spreekt op griezelig seksualiserende wijze over de lichamen van trans jongens (door hem hardvochtig “meisjes” genoemd) en spreekt zichzelf tegen als hij zijn zorgen uitspreekt over het “aantreffen van steeds meer jonge meisjesborsten op de snijtafel”.
Dat kan niet als puberteitsremmers zo wijdverbreid in gebruik zouden zijn. Bovendien is een borstverwijderende operatie bij trans jongens tussen 16-18 jaar erg zeldzaam: cisgender meisjes en jongens die een borstreductie laten uitvoeren zijn veruit in de meerderheid.
Geert-Jan Edelenbosch
Een verrader pur sang. Als oud-medewerker van COC pleitte hij in Trouw in december 2025 voor het idee dat je trans mensen zelf of hun strijd voor erkenning niet hoeft te begrijpen om respectvol met hen om te gaan. Dat kan niet: hun identiteit ontkennen betekend dat je geen respect voor hen hebt.
Gebruikt in het artikel ideëen die ooit gebruikt zijn tegen de homobeweging: beweert dat kinderen “wijs gemaakt wordt” dat ze transgender zijn, spreekt zijn zorgen uit dat gender non-conforme jongeren slachtoffer worden van deze strikte identiteitslabels. Snapt niet dat het juist de haat jegens trans kinderen is die iedereen zal schaden, omdat afwijken van de norm de aandacht op je zal vestigen, trans of niet.
Geeft in het artikel het bestaan van de transgender gemeenschap en hun strijd om gelijke rechten, erkenning en toegankelijke zorg de schuld van de tanende tolerantie jegens LHBTQIA+ mensen. Spreekt op Twitter over “verminking” (link naar Twitter!) van trans personen.
Armand Girbes
Iemand die zich wat mij betreft op basis van de tweede tuchtnorm als privépersoon schuldig maakt aan het uitspreken van schadelijke, haatdragende opvattingen. In dit geval ook nog eens over een vakgebied waar de persoon in kwestie geen verstand van heeft, ook al heeft een internist enige overlap met een endocrinoloog qua vakgebied. Het probleem is natuurlijk dat Girbes geen trans kind heeft behandeld.
Misbruikt zijn titel als voormalig VUmC om het stuk meer validiteit te verlenen dan het verdient.
Marieke Hoogwout
Schrijft op de website VrijLinks met regelmaat artikelen doorspekt van extreem-rechts gedachtegoed, volgens de site zijn discriminatoire uitingen zogenaamd verboden. Hoogwout beweert op complottheoriekanaal De Nieuwe Wereld dat VrijLinks zich helemaal niet in de discussie over trans mensen mengt (link naar complottheoriekanaal De Nieuwe Wereld!), wat een aantoonbare leugen is (beide een link naar VrijLinks!). Hoogwout besteed er juist veel aandacht aan, ook in de video.
Legt de Wijziging Vermelding Geslacht in de Geboorteakte compleet verkeerd uit en koppelt er allerlei verstrekkende gevolgen aan waar deze wet niet over gaat. Liegt over de prevalentie van seksueel misdadigers die trans vrouw zeggen te zijn en dus de wet zogenaamd zouden misbruiken. Stelt dat trans mensen niet van geslacht kunnen veranderen en altijd man of vrouw blijven.
Spreekt uit voorstander te zijn van volledige zelfbeschikking, maar ageerde tegen de zelfidentificatie voor trans personen (link naar VrijLinks!) omdat trans vrouwen zogenaamd een intrinsiek gevaar voor “echte vrouwen” zijn. Stelde in hetzelfde stuk dat leugens en emoties leidend moeten zijn in de Tweede Kamer. Maakte een pittige draai want haar geluid was in 2019 (link naar VrijLinks!) toch wel anders. Ook in dit stuk zie je dat zelfbeschikkingsrecht haar een door in het oog is.
Hacsi Horváth
Mensen met spijt moeten hun verhaal kunnen doen en goede zorg krijgen. Laat ik daar duidelijk over zijn. Horen we naar hen te luisteren inzake de behandeling van trans kinderen? Ik zeg van niet, en dan vooral omdat ik altijd een hele nare smaak krijg van mensen die hun ervaring met spijt tegen de héle transgender gemeenschap en hun zorg in wensen te zetten.
Haal de naam door een zoekmachine en als eerste resultaat duikt een link naar anti-trans haatsite 4Th wave now op. Spreekt over “sterilisatie van trans kinderen” (Link naar 4Th Wave Now!), “transgenderisme” (grote rode vlag) en hanteert hetzelfde kader als Marieke Hoogwout: dat alle trans vrouwen een intrinsiek gevaar voor meisjes en vrouwen zijn.
Is geen ingezete van Nederland.
Maureen Horváth
Hier gebeurd iets geks: ik kan over deze persoon niks vinden!
Hanneke Kouwenberg
Een radiologe… Iemand die net als de rest de expertise ontbeert om over dit onderwerp wat te mogen zeggen. Kreeg eind 2025 door extreem-rechtse haatzaaier Wierd Duk van de Telegraaf nog een podium om te mogen spreken over “verminking” (archieflink naar Telegraaf-artikel) van trans kinderen. Moest in hetzelfde artikel overigens wel erkennen dat je pas met 18 jaar en ouder genitale chirurgie kunt laten uitvoeren, en dat ze in de kop dus zat te liegen.
Is een ondertekenaar (link naar GenderTwijfel site!) van het haatmanifest van anti-trans groepering GenderTwijfel dat in 2022 de haat en angst over zelfidentificatie voor trans personen hielp opstoken en zo succesvol de Tweede Kamer beïnvloedde. Is ook prominent lid (link naar VoorZij site!) van anti-trans haatgroepering VoorZij.
Pieter Omtzigt
Een politicus (voormalig of niet) die zich met medische zorg gaat bemoeien…Dat zou een gruwelijk grote rode vlag moeten zijn, niet alleen gezien de kneiterkatholieke achtergrond van Omtzigt. Noemde trans vrouwen op 27 september 2022 “seriepedofielen”, viel met zijn partij NSC vanaf dag 1 van de nieuwe Kamer in 2024 als de ware christo-fascistische partij die het was de rechten van trans kinderen aan en sloopte de Wijziging Vermelding Geslacht in de Geboorteakte april 2024.
NSC Beschuldigde belangenbehartigende organisaties dat ze het woord “trans haat” in de mond namen inzake het haat-rapport van de virulente anti-trans extremiste Hilary Cass. Alleen door gebruik van die twee woorden, wilde NSC dat deze partijen uitgesloten werden van gesprekken over de herontwikkeling van de richtlijn voor de behandeling van trans kinderen.
Marieke den Ouden
Prominent VoorZij lid, en wil graag terug naar gruwelijke conversiehandelingen voor minderjarigen. Liet openlijk blijken dat ze de standpunten van anti-trans haatgroepering Society for Evidence-Based Gender Medicine steunt en bezocht de conferentie in Berlijn in 2025 (Link naar LinkedIn!).
Beweerde in een podcast (link naar Youtubeprofiel van aan GenSpect gelieërde podcast) van anti-trans haatgroepering GenSpect, opgericht door “therapeute” Stella O’Malley (die groot voorstander is van conversiehandelingen) dat de ouders van trans kinderen niet gehoord worden tijdens de diagnostische fase. Een aantoonbare leugen zoals de Standaard van Zorg nr. 8 van de World Professional Association for Transgender Health (WPATH) laat zien op pagina S44:
For clarity, this chapter applies to adolescents from the start of puberty until the legal age of majority (in most cases 18 years), however there are developmental elements of this chapter, including the importance of parental/caregiver involvement, that are often relevant for the care of transitional-aged young adults and should be considered appropriately.
As stated in:
E. Coleman, A. E. Radix, W. P. Bouman, G. R. Brown, A. L. C. de Vries, M. B.
Deutsch, R. Ettner, L. Fraser, M. Goodman, J. Green, A. B. Hancock, T. W. Johnson, D. H. Karasic,
G. A. Knudson, S. F. Leibowitz, H. F. L. Meyer-Bahlburg, S. J. Monstrey, J. Motmans, L. Nahata,
T. O. Nieder, S. L. Reisner, C. Richards, L. S. Schechter, V. Tangpricha, A. C. Tishelman, M. A.
A. Van Trotsenburg, S. Winter, K. Ducheny, N. J. Adams, T. M. Adrián, L. R. Allen, D. Azul, H.
Bagga, K. Başar, D. S. Bathory, J. J. Belinky, D. R. Berg, J. U. Berli, R. O. Bluebond-Langner, M.-
B. Bouman, M. L. Bowers, P. J. Brassard, J. Byrne, L. Capitán, C. J. Cargill, J. M. Carswell, S. C.
Chang, G. Chelvakumar, T. Corneil, K. B. Dalke, G. De Cuypere, E. de Vries, M. Den Heijer, A.
H. Devor, C. Dhejne, A. D’Marco, E. K. Edmiston, L. Edwards-Leeper, R. Ehrbar, D. Ehrensaft,
J. Eisfeld, E. Elaut, L. Erickson-Schroth, J. L. Feldman, A. D. Fisher, M. M. Garcia, L. Gijs, S. E.
Green, B. P. Hall, T. L. D. Hardy, M. S. Irwig, L. A. Jacobs, A. C. Janssen, K. Johnson, D. T. Klink,
B. P. C. Kreukels, L. E. Kuper, E. J. Kvach, M. A. Malouf, R. Massey, T. Mazur, C. McLachlan, S.
D. Morrison, S. W. Mosser, P. M. Neira, U. Nygren, J. M. Oates, J. Obedin-Maliver, G. Pagkalos,
J. Patton, N. Phanuphak, K. Rachlin, T. Reed, G. N. Rider, J. Ristori, S. Robbins-Cherry, S. A.
Roberts, K. A. Rodriguez-Wallberg, S. M. Rosenthal, K. Sabir, J. D. Safer, A. I. Scheim, L. J. Seal,
T. J. Sehoole, K. Spencer, C. St. Amand, T. D. Steensma, J. F. Strang, G. B. Taylor, K. Tilleman,
G. G. T’Sjoen, L. N. Vala, N. M. Van Mello, J. F. Veale, J. A. Vencill, B. Vincent, L. M. Wesp, M.
A. West & J. Arcelus (2022) Standards of Care for the Health of Transgender and Gender
Diverse People, Version 8, International Journal of Transgender Health, 23:sup1, S1-S259, DOI: 10.1080/26895269.2022.2100644
Vind dat de Vrije Universiteit psuedowetenschap steunt door de Pride-Progress vlag te laten wapperen op de campus en stelt dat transitie van trans kinderen “kindermishandeling is”. Liegt op haar Substack de hele boel bij elkaar over de zorg voor trans kinderen/mensenb. Beweert overigens ook dat trans mensen speciale, extra rechten willen die cisgender, hetero mensen niet hebben…
Zou als psychologe echt beter moeten weten dan te ijveren voor juist datgeen waar psychologen niet zo gek lang geleden hun excuses voor aanboden: conversiehandelingen. Handelingen die het gevolg zijn van haatdragende opvattingen gebaseerd op het idee dat je ziek bent en genezing behoeft als je transgender, homo, lesbisch, bi, queer of intersekse bent.
Roelien den Ouden
Van hetzelfde laken een pak als Marieke den Ouden. Stelde op Twitter dat je “mag zijn wie je bent, binnen de kaders van de wet”: een referentie aan de verkrachtings-theorie, dat trans vrouwen louter seksuele roofdieren zijn. Noemt medische transitie “verminking” (link naar een van haar Twitterberichten!) en “misdadig”. Werpt zich via website van anti-trans haatgroepering VoorZij op als “expert” voor “ouders van trans kinderen”.
Beweert dat trans kinderen meteen behandeld worden als de ouders het willen. Een aantoonbare leugen: de diagnostische fase is nog steeds een belangrijk onderdeel van het Nederlandse behandelmodel.
Dorine Sellenraad
Tja, wat kun je hier nou over zeggen. Als iemand die op Substack de hele boel bij elkaar liegt over de medische zorg voor trans kinderen die zij, laat ik het nog maar even herhalen net als ALLE ANDEREN niet mocht verlenen, en haar titel wenst te misbruiken om het stuk zo validiteit te verlenen die het niet verdient, heb ik voor zo iemand als zij, net als bij Geert-Jan Edelenbosch eigenlijk maar 1 woord over om hen mee te omschrijven: verraders!
Vind het dus als volwassene blijkbaar volstrekt normaal om trans kinderen kapot te maken en te doen alsof het verwoesten van de levens van 99 trans kinderen echt veel beter is als dat betekend dat 1 kind helemaal geen zorg kreeg en daarmee als spijtoptant voorkomen werd.
Beweert dat de diagnostische fase niet rigoreus is en dat iemand niet kritisch bevraagd wordt, omdat dat wél doen als transfoob en discriminatoir zou worden beschouwd. Vraag jezelf even af hoe iemand dit kan beweren terwijl je letterlijk NIET op eigen houtje kunt opereren: het Multi-Disciplinair Overleg is een belangrijke pijler van het Nederlandse model. ALLE medewerkers van een genderpoli, ook zij die een patiënt zelf niet behandelen spreken daarin een wens tot behandeling.
Overeenkomsten tussen alle ondertekenaars
Ik noemde net al even wat al deze mensen bind (ja, de genocidale haat jegens trans kinderen, maar daar doel ik nu niet op): het feit dat het geen van allen mensen zijn die de medische zorg voor trans kinderen mochten verlenen. Goed. Met dat verduidelijkt, over naar het artikel zelf.
De kop
“Onvrede met je geslacht kan komen én gaan”. Nou. Nee. Ik zal later uitleggen waarop ik denk dat deze kop gebaseerd is, maar laten we eerst buitengewoon gemakkelijk dit idee onderuit schoffelen.
Ontken ik het volledig? Nee. Er zijn kinderen bij wie gevoelens en uitingen van gender incongruentie niet van blijvende aard zijn. Maar weet je wat het mooie is? Een genderpoli zal middels de diagnostische fase (en als de puberteit begint en iemand persisterende gevoelens van gender incongruentie ervaart) maar ook tijdens de medische fase met puberteitsremmers tijd kopen om dat goed uit te zoeken. Juist om daar het onderscheid tussen proberen te maken.
Een nog veel makkelijker manier om deze theorie onderuit te schoffelen? Als gevoelens van gender incongruentie zo gemakkelijk komen en gaan, dan zouden we toch veel meer cisgender kinderen zien die af en toe worstelen?
De leugen over gebrek aan bewijs
In de tweede alinea gaat het meteen al fout als de schrijvers stellen dat de bewijsbasis onder druk zou staan. Want daar is het belangrijk om te vermelden dat het heel erg afhangt aan wie je dat vraagt: gender-kritische organisaties of anti-trans haatgroeperingen zoals de Society for Evidence-Based Gender Medicine (SEGM) of daadwerkelijke experts die zich aan de zorgstandaard houden?
Feit is namelijk dat de kritiek helemaal niet breed gedragen is, maar louter uit christo-fascistische en extreem-rechtse hoek komt. Brallerige academici die slecht, psuedowetenschappelijk onderzoek willen doen zonder zich ook maar ene moer aan te hoeven trekken van de schade die dat aanricht. Aan haat valt veel geld te verdienen immers.
Heel veel medische zorg bestaat namelijk zonder het onomstotelijke bewijs dat deze zorg op zeer lange termijn veilig is. Dit “bewijs” draait (al noemen de schrijvers dat niet expliciet) om het ontbreken van dubbelblinde willekeurige controlegroepen. Groepen waarop vrijwel geen enkele medische zorg gebaseerd is, ZEKER de pediatrische medische zorg niet.
Een voorbeeld van zo’n controlegroep: je wilt de bijwerkingen van een nieuw medicijn onderzoeken. Om de gevolgen van het placebo-effect uit te sluiten, deel je daarbij de deelnemers op in 2 groepen: 1 krijgt het daadwerkelijke middel en de ander een nepmiddel (laten we zeggen zoutoplossing in een ampul).
Zowel de arts die het medicijn verstrekt als de patiënt weet dus niet of deze het echte middel verstrekt en inneemt, of het nepmiddel. Wanneer iemand vervolgens bijwerkingen vertoond, kan naderhand worden bekeken of dat een placebo-reactie was, of dat iemand het daadwerkelijke middel kreeg. (Zijn de bijwerkingen zeer heftig of is de prevalentie ervan opvallend hoog, wordt zo’n proef soms vroegtijdig gestopt, trouwens).
Het idee hierachter is dat men neutraal kan oordelen over deze bijwerkingen, zowel als deze fysiek van aard zijn, of juist mentaal. Omdat men niet zeker weet of iemand het echte medicijn krijgt, zal de arts zo min mogelijk vooringenomen diagnosticeren en onderzoeken.
Onmogelijk
Wat is er dan mis met het leveren van bewijs inzake puberteitsremmers? Neem het voorbeeld van de medicijnproef en vraag je af hoe je dat toepast op puberteitsremmers. Je zult dus een groep kinderen moeten opdelen en 1 een bewezen effectieve, veilige behandeling onthouden, en de ander niet.
Los van dat dat zo onethisch is als de pest (maar blijkbaar niet onethisch genoeg voor doktoren in het Verenigd Koninkrijk om het serieus te overwegen en te willen doen, letterlijk experimenteren op kinderen), ontstaat er al heel gauw een probleem met de gewenste neutraliteit inzake het beoordelen van bijwerkingen (in dit geval: het monitoren van de geestelijke gezondheid, die volgens de schrijvers nooit verbeterd).
Zodra een kind namelijk de secundaire geslachtskenmerken ontwikkelt, weet dat kind, de ouders maar ook de arts 100% zeker dat het placebomiddel is verstrekt. De arts kan nooit meer neutraal oordelen of dit kind depressief raakt door het waarnemen van de ongewenste endogene puberteit, of door de genocidale haat van de (Engelse) overheid. Oh, had ik trouwens al gezegd dat het onethisch is?
De ouders kunnen op zo’n moment beslissen om het onderzoekstraject te verlaten en de gewenste zorg ergens anders te zoeken. Zoiets gebeurde letterlijk in dit Nederlandse onderzoek uit 2001, over het medicijn waarover het hier nu om gaat, alleen dan voor kinderen die te vroeg in de puberteit komen. Ik begrijp zelf echt niet dat dit onderzoek ethische goedkeuring kreeg.
De leugens over “ingrijpende, onomkeerbare zorg”
Puberteitsremmers zijn omkeerbaar, zo vertellen de cisgender kinderen die te vroeg in de puberteit kwamen ons. Zij kregen dezelfde medicatie, maar een radicale verandering van hun gender-identiteit trad niet op, de puberteit vond gewoon doorgang toen ze stopten met dezelfde medicatie. Maar juist over deze groep hoor je ze niet.
De kans dat de schrijvers hier beweren dat je genitale chirurgie uitgevoerd kunt krijgen onder de 18 is trouwens aanwezig: dat doen gender-kritisch fascisten regelmatig. Ze hebben de leugens over deze zorg nodig, want er is niks mee aan de hand (anders dan immens lange wachtlijsten). Ingrijpend zijn puberteitsremmers evenmin, tenzij het bestaan van trans kinderen je zo’n doorn in het oog is dat je hun lichaam wenst te bewaken en die verdachtmaking zo kracht bij kan zetten.
Vervolgens doen de schrijvers alsof volledig onbekend is wát we behandelen, terwijl de DSM-5 en ICD-11 letterlijk diagnosecriteria hanteren om gender incongruentie mee vast te stellen. Hierna ontkennen ze de transgender identiteit, en doen het voorkomen alsof verwarring rondom je seksuele oriëntatie, bepaalde maatschappelijke verwachtingen of je lichamelijke ontwikkeling gevoelens van gender incongruentie veroorzaken.
Nog veel erger: ze roepen hierover “dat de oorsprong, betekenis en ontwikkeling nog open liggen”. Dit slaat natuurlijk helemaal nergens op: dit is namelijk net zo goed het geval voor cisgender kinderen. Een drogreden dus. Voor trans kinderen komt bovenop die vraagstukken (die net zo goed voor hen kunnen gelden) nog het om moeten gaan met gender incongruentie.
Interpretatie van onderzoek beïnvloedt zorg
Vervolgens wordt een van de meest vage claims ooit gemaakt en stellen de schrijvers dat de manier waarop je onderzoek interpreteert bepaald hoe een trans kind zorg krijgt. Hiermee gaan de schrijvers volledig voorbij aan het bestaan en de implementatie van het Nederlandse Behandelmodel! Dat bestaat namelijk JUIST bij een rigoreus diagnostisch proces met psychologische beleiding.
Nog erger wordt het als ze beweren dat er een mogelijkheid tot “snelle medicalisatie” (waar hoorden we dat eerder) bestaat… Kijk even naar dit rijtje van wachtlijsten (de tabel kan wat traag laden) en vraag je af hoe je met 36 maanden (!!) als kortste wachttijd kunt spreken van “te snelle medicalisatie”.
Wanneer je beweert dat de diagnostische fase helemaal niet meer bestaat, terwijl deze gewoon nog steeds onderdeel is van het Nederlandse model, hoor je helemaal niks over deze zorg te zeggen te hebben!
De leugens over vruchtbaarheid, seksualiteitsbeleving, botdichtheid komen ook weer voorbij, net als de “levenslange afhankelijkheid van hormonen”. Toch raar: dit zul je ze over vrouwen die de anticonceptiepil nemen nooit horen zeggen toch? (Of nou ja: nóg niet!)
Belangrijk om te beseffen is dat hier een anti-joodse complottheorie wordt gebruikt: de big-pharma complottheorie. Hiermee wordt beweert dat deze “levenslange afhankelijkheid” farmaceutische bedrijven woekerwinsten oplevert, wat nogal lastig is gezien het immens kleine aantal patiënten: denk weer aan de anticonceptiepil, gebruikt door ruim 50 keer meer mensen!
Dat deze farmaceutische bedrijven toevallig in handen zijn van Joodse families ligt aan de basis van deze theorie. Deze bedrijven werden tijdens de Tweede Wereldoorlog, door verdachtmakingen van de nazi’s aan het adres van bijv. de Joodse wetenschapper Magnus Hirschfeld inop soortgelijke wijze,verdacht gemaakt. Magnus Hirschfeld zou de bevolking onvruchtbaar willen maken (de theorie heeft banden met de omvolkingstheorie). Let dan maar eens op het aanstippen van “vruchtbaarheid”…
Iets waarover we duidelijk kunnen zijn: daar hoef je je geen zorgen over te maken dat die erdoor wordt aangetast. Hetzelfde geld voor seksualiteitsbeleving. Maar het is wel fijn natuurlijk dat zoveel volwassen mannen tegenwoordig zo begaan zijn met het seksueel genot van vrouwen… Sorry, ik bedoel MEISJES!! Want we hebben het hier over trans kinderen, en vooral trans jongens (die door deze mensen bewust, hardnekkig “meisjes” genoemd worden).
De botdichtheid dan? Ook al ontkracht. En zelfs als die er door wordt aangetast (dit is een proces van jaren!), wordt je regelmatig goed onderzocht om je lichamelijke reactie te volgen tijdens het gebruik van puberteitsremmers.
Ik wil even heel duidelijk stellen dat de schrijvers met “(…) psychologische verkenning, brede diagnostiek of afwachten al snel als uitstel van zorg of ontkenning van het kind klinkt” opnieuw het bestaan van de diagnostische fase op flagrante wijze ontkennen.
“Psychologische verkenning” is bovendien “Gender exploratory therapy”, waarbij het frustreren van de zorgvraag van trans kinderen door louter gesprekken te voeren met een therapeut het enige doel is. Deze gesprekken zijn niet bedoeld ter verkenning van de genderidentiteit, maar ter ontkenning ervan en moeten zo lang gevoerd worden dat de ongewenste endogene puberteit doorgang vindt.
Dit noemen we conversiehandelingen (marteling volgens de VN). De basis van GET (zoals het ook wel wordt afgekort) is het benaderen en beschouwen van de trans identiteit en de zelfidentificatie van trans kinderen als verdacht en onwaar. Conversiehandelingen werken niet.
De nood van jongeren erkennen (prima!) wordt niet gedaan middels 1 verklaring en 1 behandeling: dit is opnieuw een verdraaiing van de werkelijkheid van hoe deze zorg in elkaar zit. Ik breng opnieuw het Multi-Disciplinair overleg onder de aandacht. Verder is deze zorg hoogst individualistisch.
Ik denk dat je inmiddels een goed beeld hebt van hoe vreselijk slecht tot helemaal niet geïnformeerd de schrijvers van dit stuk zijn.
Misbruik van TRAILS-onderzoek
Desondanks wordt het (natuurlijk) nog een stuk erger. In de alinea waarin men rept dat de puberteit meer duidelijkheid geeft over lichaam, seksualiteit en seksuele oriëntatie (terwijl ik juist van zoveel mensen hoor wat een onzekere rottijd dat was…), wordt het ernstig gemankeerde TRAILS-onderzoek aangehaald terwijl dat eigenlijk niet klopt. (Mocht je het willen downloaden is daarvoor hier de link).
De onderzoekers misbruikten 1 vraag uit dit onderzoek, dat (TRacking Adolescents Individual Live Survey) het gehele mentale welzijn van Groningse jongeren onderzoekt. Een onderzoek dat uitdrukkelijk NIET over trans kinderen gaat, kijk maar naar de titel.
Development of Gender Non-Contentedness During Adolescence and Early Adulthood
Gender incongruentie is namelijk niet hetzelfde als gender non-conformerend gedrag, of zoals het hier dus genoemd wordt “gender non-contentedness”. In de statistieken zag men 2-3 trans kinderen op de 2.772 deelnemers, wat gedeeld door 2 ongeveer het aantal waarvan men (op basis van ander onderzoek) stelt dat 1 op de ~1250 kinderen transgender is. Bovendien gebruikt men niet maar 1 vraag in de diagnosestelling.
De vraag die men uitlichtte was “Ik wens om van het andere geslacht te zijn”, met als antwoord-opties “Nooit, Soms en Altijd”, iets dat de onderzoekers zelf ook ongebruikelijk smal noemen. Hoe vaak “soms” was, werd nergens uitgelegd. Als je zo’n vragenlijst wel eens hebt ingevuld, weet je dat daar tussen haakjes vaak zoiets bij staat als: “(ong. 2-3 per week”).
Vaak wordt de vraag later in het onderzoek iets aangepast herhaald: “Mijn wens om van het andere geslacht te zijn, beïnvloed mijn dagelijks leven (hobbies, sport, school)”. Vulde iemand de eerste vraag misschien verkeerd in, filter je die mensen uit je resultaten. Mits je op zoek bent naar trans kinderen…
Deze vraag deed mij denken aan de keren dat je mensen (en ook kinderen) hoort zeggen: “Ik zou echt zo graag willen weten hoe het is om borsten te hebben”, of “Ik zou zo graag willen weten hoe het is om staand te kunnen plassen.” Alleen zo’n opmerking zou een “Soms” kunnen opleveren.
Deze vraag is volkomen ongeschikt om gender incongruentie mee vast te stellen en zegt niks over een eventuele medische wens, toch doet men allerlei aannames over wat de resultaten zeggen over trans kinderen. Iets dat me brengt bij de cijfers, want als je die omzet gebeurd er iets opvallends dat (naast de opzet van het onderzoek zelf) doet denken aan andere onderzoeken.
Leg je de 11% die op 11-jarige leeftijd “Soms” of “Altijd” invulde namelijk uit als “100% van de kinderen die ooit van het andere geslacht wilde zijn”, en vergelijk je dat met de 4% op 26-jarige leeftijd (nog maar 36%), zou zo’n 64% van de kinderen “er overheen gegroeid zijn”.
Onderzoek misbruiken om iets over trans kinderen te zeggen terwijl het onderzoek niet over trans kinderen gaat, deed mij, samen met het getal denken aan het ernstig gemankeerde onderzoek van Steensma. Dit onderzoek wordt namelijk ook veelvuldig misbruikt. Bovendien was het de SGP die het “non-contentedness” onderzoek ook razendsnel misbruikte.
Een onderzoek waar je trouwens een pittige rode vlag bij zou moeten zien gaan wapperen, omdat het gepubliceerd staat in The Archives of Sexual Behavior, van de notoire anti-trans extremist Kenneth Zucker.
De eindeloze leugen over comorbiditeit
De eerste groep trans kinderen mocht wel degelijk bijkomende problemen hebben, als ze maar stabiel waren. Bovendien klopt het niet dat de schrijvers beweren dat de groep die er pas in de puberteit achter komt nu veel groter is geworden: het aantal trans kinderen onder de 12 was altijd al klein, en de groep 12 en ouder veel groter.
Laat ik ook voorop stellen dat de suggestie van de schrijvers dat later opkomende gevoelens van gender incongruentie je niet minder trans maken en je zorgvraag niet mogen invalideren. Volgens de schrijvers moeten we deze kinderen met nog meer twijfel benaderen dan kinderen bij wie gender incongruentie al langer bestaat.
Bijkomende klachten mochten, zolang ze stabiel waren of je er iemand buiten het VUmC voor zag. Ik denk dat de schrijvers élke klacht als invaliderend beschouwen. Dat lijkt daarmee veel op zeggen dat je iemands gebroken arm niet in het gips zet omdat iemand depressief is. Dat zou krankzinnig zijn toch?
Ik wil even verduidelijken dat het destijds vermoedelijk wel strikter was dan nu: er zijn nu vast meer dingen die niet meer als een harde grens worden beschouwd.
Wat mij vooral stoort aan deze passage is de rabiate hypocrisie: klagen over de mentale klachten van de groep nu, terwijl het o.a. de schrijvers zijn die met hun artikel de haat in de samenleving weer verder opstoken en zo deze klachten veroorzaken en verergeren.
Continue deze kinderen in het verdachtenbankje duwen, hun identiteit ontkennen en hun zorgvraag bagatelliseren, of vragen om deze, net als hun identiteit voor de tigduizendste keer te verantwoorden, inclusief een Tweede Kamer met daarin 10-12 partijen waar anti-trans gedachtegoed springlevend is, gaat je als kind niet in de koude kleren zitten. Het zou de schrijvers sieren aan zelfreflectie te doen.
Overigens klopte het al in 2022 niet meer dat het om “veel meer trans jongens zou gaan”. In het rapport “Onderzoek vraag transgenderzorg in Nederland” van het SiRM vinden we op pagina 8 deze grafiek:
Dit verschil zo uitdrukkelijk benoemen, is het gevolg van het diepgewortelde seksisme waar gender-kritisch fascisten zich van bedienen en dat verpakken in het “beschermen van vrouwen en kinderen”. Naar de overrepresentatie van trans meisjes, is namelijk nooit een soortgelijk onderzoek gedaan.
Let trouwens op als de schrijvers zeggen “als de genderdysforie rond of ná de puberteit ontstaat”. Na!? Dan ben je ouder dan 18! Een zorgwekkende insinuatie, vaker gezien bij anti-trans extremisten: het ijveren voor het opheffen van lichamelijke autonomie en het recht op zelfbeschikking ook ná de leeftijd van 18 jaar. Rara waarom zou dat in combinatie met dat seksisme zijn? Vast niet omdat gender-kritisch fascisten, ondanks hun oraties over het beschermen van vrouwen en kinderen zo vaak met anti-abortus extremisten sympathiseren…
Dan beginnen de schrijvers middels het woord “neuro-ontwikkelingsproblematiek” over het andere favoriete onderwerp van hen: autisme. Want autisme, dat is naast andere mentale problemen de ultieme invaliderende factor die behandeling onmogelijk moet maken. Een factor die volgens hen vereist dat werkelijk ieder ander dan het kind zelf moet beslissen over hun lichaam en leven.
Dit heeft te maken met de wens tot gruwelijke conversiehandelingen, vanuit de gedachte dat trans kinderen net zo minderwaardig zijn als autistische kinderen. Zij kunnen middels autistische conversiehandelingen gepoogd te worden “gecorrigeerd” via een methode die bekend staat als Applied Behavioral Analysis (ABA).
Dit is een omstreden martelmethode die in Nederland nog niet bij wet verboden is en bestaat uit straffen en belonen: het afpakken van je favoriete speelgoed of het krijgen van een knuffel, opgesloten worden of in een ruimte met anderen geen contact mogen maken (een andere vorm van isolatie). Of te horen krijgen dat het zo fijn was dat je contact maakte, tot het toedienen van zulke intens krachtige elektrische schokken dat ze bij kinderen brandwonden veroorzaakten. (Ervaringsverhalen van overlevers, ik kan helaas niet direct linken naar een reactie, zoek op “GED-1”).
Het toedienen van schokken voor genderdiverse personen en zij met een andere seksuele oriëntatie is onder andere in het Verenigd Koninkrijk gebruikt. Van de statistieken die men wél kon vinden, inclusief de verhalen van overlevers, weet men dat sommigen van hen minderjarig waren. Die werden, soms door meerdere mannelijke artsen ook nog eens “perverselingen” genoemd (wie seksualiseert er nou kinderen he?)
En misschien wel het allergruwelijkste: kinderen werden gemarteld, en de zorgverzekering vergoedde het ook nog! Het was zelfs beleid van de NHS!
Geestelijk welzijn eerste groep trans kinderen
De eindeloos herhaalde leugen dat die eerste patiëntengroep onmogelijk met de huidige vergeleken moet en kan worden, komt ook weer voorbij. Nog veel gekker is dat men liegt dat voor de oorspronkelijke groep geen robuust bewijs bestaat dat het medische traject de geestelijke gezondheid zogenaamd niet verbeterd…
Hier spreekt een serieuze suggestie van de schrijvers dat als het met deze mensen zo slecht gaat, dat we dat dan na meer dan 30 jaar nog steeds niet gehoord zouden hebben. Een uitspraak die iets belangrijks negeert: het financieren van onderzoek gericht op een minderheid is vaak erg lastig. Langdurige(r) follow-up is eerder een onmogelijkheid, dan actieve onwelwillendheid.
Je ziet hier een beschuldiging aan het adres van de artsen in kwestie: alsof zij niet geinteresseerd zijn in de daadwerkelijke uitkomsten. Wat natuurlijk onzin is, want er is ook dit onderzoek uit 2014 waarin uit niets blijkt dat de zorg actief schadelijk is, noch volkomen ineffectief. Als je natuurlijk op zoek bent naar redenen om trans kinderen het leven zuur te maken, zal die wetenschap en zijn conclusies je niet zo lekker uit komen.
Zogenaamd ontbrekende effectiviteit
Dan haalt men een ander onderzoek aan. Ik ga hier niet teveel over zeggen anders dan dat het van twee notoire anti-trans activisten afkomstig is J. Cohn (psuedonym) en Kathleen McDeavitt. De laatste werkt veel samen met Cohn en heeft meegewerkt aan de “herziening” van de bewijslast (link naar Amerikaanse overheidssite!) waarmee de dictator van de VS de zorg voor trans mensen jonger dan 19 verbood.
Geen neutrale bron en bovendien een die verre van accuraat is. Bij het dankwoord duiken de namen Alex Byrne en Moti Gorin op: óók twee notoire anti-trans extremisten.
Verder gebeurd nog iets opmerkelijks: men stelt dat de groepen nu zogenaamd zeer groot zijn, maar klaagt over de kleine deelnemersaantallen bij de eerdere onderzoeken… Hierin zie je de wens tot overdrijving van de aantallen, maar vooral de constatering dat het voor deze mensen nóóit goed is.
Vervolgens wordt er glashard gelogen en beweert men dat puberteitsremmers als eerste medische stap (daarover liegen ze dan weer niet) geen vrijblijvende stap zou zijn en komt met het argument “Ja, vrijwel alle kinderen die deze medicatie krijgen gaan door naar hormonen.”
Terwijl het stuk dus de zogenaamd rammelende diagnostische fase wenst te bekritiseren, valt het juist het proces aan waarvan je ook gewoon kunt zeggen: de artsen zijn (hoeveel problemen je ook met het poortwachtersmodel kunt hebben) toevallig erg goed in het beoordelen van wie er baat heeft bij zorg, en wie niet. Het is alsof je zegt “Tjeetje, mensen die chemotherapie krijgen, worden later vrijwel allemaal behandeld met bestraling!”
Puberteitsremmers zijn niet het begin van een ingrijpend medisch traject omdat de puberteitsremmers zogenaamd iets radicaal veranderen waardoor je niet meer kunt stoppen, maar omdat deze kinderen trans zijn. Het is het ultieme bewijs dat de schrijvers de transgender iedentiteit weigeren te zien voor wat deze is: normale menselijke variatie.
Het beantwoord rechtstreeks aan de persoonlijke opvattingen die als medisch-accurate aanbeveling werden gedaan door de virulente anti-trans extremiste Hilary Cass. In haar ¨The Final Review stelde zij dat “puberteitsremmers het risico in zich dragen om kinderen vast te zetten in een toekomstig medisch traject”.
De leugens over de “andere landen”
En natuurlijk komen “de andere landen”, het gedoodverfde rijtje van het Verenigd Koninkrijk, Zweden, Finland en Noorwegen voorbij. Stuk voor stuk landen die al ruim vóór het opiniestuk van de schrijvers hun koers wijzigden, omdat het op het gebied van dit onderwerp altijd ultraconservatieve landen zijn geweest.
Geen van deze landen past het Nederlandse model toe, maar vallen het wél bij voortduring aan. Ook het Verenigd Koninkrijk volgde het niet zoals het ooit ontworpen was: men liet de opvolgstudies grotendeels vallen rond 2012-2013. Toch viel Hilary Cass in haar “The Final Review” het model aan. Dit terwijl de tijdspanne waarop haar methodologisch ernstig gemankeerde literatuurstudie zich baseerde liep van 2009 tot en met 2021.
Deze landen noemen maar dat belangrijke gegeven verwzijgen is bewust slordig. Zeker ook, als je weet dat in deze landen virulente anti-trans extremisten de scepter zwaaien die zich op alle mogelijke manieren afzetten tegen de internationale Standaard van Zorg van de World Professional Association for Transgender Health (WPATH).
Hilary Cass wil graag terug naar de martelpraktijken, zelfs als “terug gaan naar” eigenlijk niet echt aan de orde is: aangezien uit getuigenverklaringen van kinderen blijkt dat ze springlevend zijn. Sommigen zijn aangerand door artsen (zoek op “genital” en let vooral even op de leeftijd van het kind in kwestie). Wie seksualiseerden er ook weer kinderen? Juist ja.
Riittakerttu Kaltiala (Finland) is niet veel beter, ook daar worden de pedofiele neigingen van artsen ingezet in de “diagnostische fase” en krijgen kinderen “masturbatiehuiswerk” mee. Ook hier is dit iets dat vergoed wordt door de zorgverzekering.
Mikael Landén (Zweden) is niet heel veel beter: Zweden veranderde onder zijn invloed de zorg voor trans kinderen. Zij kunnen sinds februari 2022 nauwelijks nog hormonen krijgen. Trans jongens kunnen alleen nog in relatie tot onderzoek een mastectomie krijgen. (Ik gebruik het bericht van France 24 omdat het enige Engelstalige bericht is dat ik erover kon vinden zonder naar anti-trans haatgroepering SEGM te hoeven linken).
Kaltiala, net als Landén zijn beide leden van de anti-trans haatgroepering SEGM, een organisatie die zich tot doel heeft gesteld het wetenschappelijk discours te vergiftigen met desinformatie, en door het (soms) optrekken van een rookgordijn van de werkelijke intenties, het infilteren van het haatdragende gedachtegoed in de pers. Dit gebeurde in Nederland in de Volkskrant met dít artikel.
Let dus op de datum: ongeveer een jaar na de Bell vs. Tavistock zaak in het Verenigd Koninkrijk van december 2020. Een zaak die aan alle kanten rammelde, maar in deze landen dus aanleiding was om onmiddellijk het advies van Cass te volgen: radicaal kappen met het geven van behandeling aan trans kinderen.
Toen de rechter het verbod op 17 september 2021 vernietigde (het Hooggerechtshof stelde dat rechters op de stoel van de arts waren gaan zitten), draaide het Verenigd Koninkrijk dat nooit terug!
Noorwegen dan? Nee, Noorwegen heeft geen officiele koerswijziging ingesteld. Een zogenaamd onafhankelijk zorginstituut beveelde striktere toegang aan, maar dit verzoek is door de Noorse raad voor gezondheidszorg niet opgevolgd.
Volg vooral de links van Noorwegen naar onderzoek, en trek de namen eens na: Kasia Kozłowska. Onder die naam duiken de twee andere auteurs: Geoffrey R Ambler en Stephen Scher op onder “2024 article attacking the Dutch protocol”.
Dat in al deze landen de medische interventies werden beperkt, en de diagnostiek werd verbreedt samen met betere psychologische begeleiding klopt dus niet: deze landen doen er alles aan om mensen juist mentaal kapot te maken. Bovendien wordt zo indirect gesuggereerd alsof deze brede diagnostiek, zoals men deze eerder al ontkende in Nederland niet-bestaand is, terwijl het tegendeel waar is.
Linken naar het “Gender Dysphoria Report” waarmee in de VS de zorg voor trans mensen onder de 19 is verboden, een wens van de dictator van dat land, maakt je brief niet sterker. Aan dat rapport werkten namelijk allerlei anti-trans activisten mee, waaronder de Nederlandse anti-trans extremist Jilles Smids. Ik zeg extremist, want als je in de kringen zit waardoor je het rapport rapport bedoeld voor een dictatoriaal regime mag beoordelen, dan is dat extreem.
“Verschillende verklaringen”
Vervolgens komt de aap uit de mouw, en doen de schrijvers het voorkomen alsof gender incongruente gevoelens meerdere oorzaken kunnen hebben. Dit is natuurlijk niet juist. Als een kind gender non-conformerend gedrag vertoond dat de ouders aanzien voor gender incongruentie, dan komt dat er vrijwel zeker uit in de diagnostische fase.
Men kan niet anders dan beweren dat deze zorgvuldigheid zogenaamd niet bestaat: men loog eerder immers al dat de diagnostische fase ontbreekt in Nederland. Een complete genderpoli beslist over 1 patiënt: geen arts kan op eigen houtje beslissingen nemen. Met het noemen van de “verschillende verklaringen”, wordt ook gehint naar de ontkrachte “sociale besmettingstheorie”.
Het gelul over alternatieve trajecten komt ook voorbij: een subtiele hint dat we misschien eerst eens moeten kijken of het kapot treiteren van trans kinderen béter werkt dan in hen de mens met een zorgvraag zien en hen respecteren. We WETEN dat conversiehandelingen niet werken, dus suggereren dat er alternatieven bestaan naast hormonen en/of operaties, is het ontkennen van de gruwelijke geschiedenis. Een geschiedenis waar, zo meldde ik eerder, de Nederlandse Vereniging voor Psychiatrie haar excuses voor aanbood.
Deze passage is het beste voorbeeld van hoe weinig de schrijvers geven om deze kinderen, en hoe diepgeworteld de haat bij hen zit. Een haat waaruit de wens voortvloeit om te willen beweren dat het verwoesten van de levens van 99 trans kinderen gelegitimeerd kan worden met de verantwoording dat men er zo 1 spijtoptant mee voorkwam.
Wie werkelijk baat heeft bij een medisch traject is opnieuw een drogreden als vraag om te stellen: dat weten we in de behandeling tegen kanker ook niet 100% zeker, om maar een voorbeeld te geven. Mensen in IVF zorg zijn soms jaren bezig met de poging een kind te krijgen, zonder succes. Er gaan kinderen dood aan stofwisselingsziektes waar een aanvankelijk veelbelovende nieuwe behandeling uitkomst voor zou bieden, maar die niet bij iedereen aan blijkt te slaan.
Mijn conclusie en 30 juni 2026
Keer op keer zoeken gender-kritisch fascisten naar situaties van hele gebruikelijke vormen van onzekerheid in medische zorg, en schilderen deze af alszijnde een radicale uitzondering in gender-affirmatieve zorg. Dat maakt van hun relaas niet alleen een feitenvrije voorstelling van de werkelijkheid, het ademt daarmee ook meteen het typisch extreem-rechtse wantrouwen jegens “de wetenschap” in z’n algemeen.
Bovendien maken de schrijvers aan het eind een cruciale fout zoals wel meer mensen die maken: de wetenschap bewijst niks, men concludeert. En die conclusies kunnen op basis van nieuw onderzoek met daarin nieuwe resultaten aanleiding zijn deze bij te stellen.
Maar wat ik vooral nogmaals wil benadrukken: het bewijs waarnaar deze schrijvers op zoek zijn, is onmogelijk te verkrijgen, omdat de methode zeer omstreden en onethisch van aard is. Voor de mensen die luid roepen dat er op kinderen geëxperimenteerd wordt (het stuk zegt dat niet met zoveel woorden, maar het wordt wel degelijk gesuggereerd) blijft het altijd eigenaardig om te constateren dat het daadwerkelijk experimenteren op kinderen door hen als legitieme stap in het verkrijgen van bewijslast wordt gezien.
Een stap die verder gecompliceert wordt door de wens tot een verdere beperking tot de toegang tot zorg, terwijl het al om de slechtst toegankelijke vorm van zorg óóit gaat. Dan zijn de schrijvers niet op zoek naar bewijs, maar uit op het frustreren van werkelijk élke poging om dat bewijs te verkrijgen. De conclusies zouden namelijk op ultieme wijze hun ongelijk aantonen.
Als de schrijvers zich werkelijk zouden bekommeren om het welzijn van trans kinderen (en dat doen ze écht niet), dan wachten ze het rapport van aankomende dinsdag af. Zoals ik zei ben ik er helaas niet zo zeker van dat dit rapport louter positief uitvalt, maar toch spreek ik de hoop uit dat de schrijvers dinsdag witheet van woede, knarsetandend en wel achter hun computer zittend vernemen dat De Gezondheidsraad het verwoesten van de levens van trans kinderen als een niet-wenselijke vorm van “zorg” ziet, dat puberteitsremmers werken en men de inzet ervan continueert.
En je kunt de reacties nu natuurlijk al uittekenen: de schrijvers van dit artikel zullen moord en brand schreeuwen over de institutionele vergrendeling en hoe ze niet gehoord worden. Reken daar maar op. Een beter voorbeeld van de ziekelijke obessie met deze kinderen krijg je niet.
